میکسوفیبروسارکوم (Myxofibrosarcoma) یک تومور بدخیم و نادر در بافت نرم است. این سرطان از بافتهای همبندی آغاز میگردد؛ بافتهایی که عضله، استخوان و اندامها را نگه میدارند. این تومور بیشتر در سنین بالا بروز میکند و رفتار آن معمولاً تهاجمی است.
میکسوفیبروسارکومها میل زیادی به نفوذ در بافتهای اطراف دارند و حتی پس از درمان نیز احتمال عود آنها زیاد است.
بسیاری از بیماران ابتدا فقط یک توده بدون درد احساس میکنند. اما با رشد تومور، علائم بیشتری بروز پیدا میکند.
میکسوفیبروسارکوم چیست؟
میکسوفیبروسارکوم یک نوع سارکوم بافت نرم است که از سلولهای فیبروزی در بافت همبند منشا میگیرد. این سرطان میتواند در هر بخش بدن دیده شود، اما بیشتر در اندامهایی مانند ران، ساق پا و بازو ایجاد میشود. در برخی بیماران در سر و گردن، قفسه سینه یا شکم نیز گزارش شده است.
این تومور برخلاف برخی سرطانها که فقط فضای اطراف را پر میکنند، تمایل دارد به بافتهای مجاور حمله کند. سرعت رشد آن در افراد مختلف متفاوت است و به درجه سلولی بستگی دارد. هرچه سلولها زیر میکروسکوپ غیرطبیعیتر باشند، تومور تهاجمیتر خواهد بود.
این تومور از همان دسته تومورهای فیبروزی است که فیبروسارکوما نیز در آن قرار میگیرد، اما رفتار و الگوی رشد آن با فیبروسارکوم تفاوت دارد.
علائم میکسوفیبروسارکوم
علائم اولیه میکسوفیبروسارکوم خفیف است و اغلب نادیده گرفته میشوند. بسیاری از بیماران فقط یک توده زیر پوست احساس میکنند که معمولاً بدون درد است. توده بهآرامی یا گاهی سریع بزرگ میشود. در ادامه، با افزایش حجم تومور، علائم دیگر مانند موارد زیر ظاهر میشوند:
- درد در ناحیه توده
- تورم یا تغییر ظاهر پوست
- محدودیت حرکت در اندام درگیر
- بیحسی یا گزگز در صورت فشار بر اعصاب
- علائم شکمی مانند نفخ یا یبوست (اگر تومور در شکم باشد)
این نشانهها همیشه به معنی سرطان نیستند، اما مشاهده چنین علائمی نیاز به ارزیابی پزشکی دارد.
دلیل بروز میکسوفیبروسارکوم چیست؟
متاسفانه علت دقیق ایجاد میکسوفیبروسارکوم مشخص نیست.
برخی پژوهشها اعلام کردهاند این سرطان نتیجه تغییرات ژنتیکی در DNA سلولهای بافت همبند است. سلولهای تغییریافته کنترل رشد خود را از دست میدهند و شروع به تکثیر بیشازحد میکنند. این روند به تشکیل توده منجر میشود. اما اینکه چرا این جهشها رخ میدهند، هنوز کاملاً روشن نیست.
در بیشتر بیماران، این جهشها تصادفی است و ارتباطی با وراثت ندارند، اما عوامل محیطی هم میتوانند نقش داشته باشند.
خطرات میکسوفیبروسارکوم بر زندگی بیمار مبتلا چیست؟
این سرطان بیشتر در بزرگسالان بالای ۵۰ سال مشاهده میشود. شیوع آن در سالمندان بیشتر است و در افراد جوان بهندرت دیده میشود.
مردان اندکی بیشتر از زنان دچار این بیماری میشوند، اما این اختلاف چشمگیر نیست.
عوامل خطر قطعی برای میکسوفیبروسارکوم شناختهنشده است، اما برخی عوامل عمومی مرتبط با سارکومهای بافت نرم ممکن است خطر را افزایش دهند:
- سابقه پرتودرمانی در گذشته
- برخی سندرمهای ژنتیکی نادر مانند لیفرامنی یا نوروفیبروماتوز
- تماس طولانیمدت با برخی مواد شیمیایی صنعتی
با اینحال، این عوامل فقط نقش احتمالی دارند و هنوز رابطه مستقیم آنها با با میکسوفیبروسارکومها ثابت نشده است.
روشهای تشخیص تومور میکسوفیبروسارکوم
تشخیص این سرطان ساده نیست، زیرا در مراحل اولیه خیلی شبیه تودههای خوشخیم یا دیگر انواع تومورهاست. تشخیص دقیق معمولاً توسط فوق تخصص تومور استخوان انجام میشود و چند مرحله دارد:
· معاینه فیزیکی
پزشک متخصص ابتدا توده، اندازه، شدت و محل آن را بررسی میکند و علائم دیگر را ارزیابی میکند. سابقه پزشکی و زمان شروع توده نیز اهمیت دارد.
· تصویربرداری پزشکی
برای بررسی عمق تومور، میزان درگیری بافتها و احتمال گسترش به اندامهای دیگر از تصویربرداری استفاده میشود.
ام آر آی برای ارزیابی دقیق بافت نرم و سی تی اسکن برای بررسی احتمال متاستاز کاربرد دارد. همچنین ممکن است از سونوگرافی یا رادیولوژی نیز در صورت نیاز استفاده شود.
ام آر آی معمولاً مهمترین ابزار تشخیصی است؛ چون ساختار تومور و مرزهای آن را با دقت نشان میدهد.
· بیوپسی
قطعیترین روش تشخیص بیوپسی است.
در این روش، نمونه کوچکی از بافت برداشته شده و زیر میکروسکوپ بررسی میشود. پاتولوژیست نوع سلولها و درجه تومور را مشخص میکند. درجه تومور کمک میکند تا رفتار سرطان و احتمال عود پیشبینی شود.
جهت دریافت نوبت از دکتر صابری، با شمارههای زیر تماس بگیرید:
مجتمع پزشکی صدر: ۰۲۱۷۹۱۸۴۰۰۰
مرکز تخصصی تهران ارتوپدی: ۰۲۱۹۱۳۰۴۵۰۴
روشهای درمان میکسوفیبروسارکوم
درمان میکسوفیبروسارکوم با توجه به اندازه تومور، محل آن، درجه سلولی و وضعیت عمومی بیمار انتخاب میشود. اغلب درمان ترکیبی است.
جراحی
روش اصلی درمان است. هدف برداشتن کامل تومور همراه با حاشیهای از بافت سالم است. اما چون این سرطان در بافتها نفوذ میکند، گاهی جداسازی کامل آن دشوار است، بهویژه اگر کنار اعصاب یا عروق باشد.
امروزه بیشتر جراحیها با حفظ اندام انجام میشود و نیاز به قطع عضو بهطور چشمگیری کاهش یافته است.
پرتو درمانی
برای کوچککردن تومور پیش از جراحی یا از بین بردن سلولهای باقیمانده پس از جراحی استفاده میشود. پرتودرمانی میتواند احتمال عود را کاهش دهد. نوع و دوز پرتو بسته به وضعیت بیمار تعیین میشود.
شیمی درمانی
برای تومورهای دارای رشد سریع یا در زمانی که سرطان به نقاط دیگر بدن گسترش یافته باشد، کاربرد دارد. اگر تومور پس از جراحی دوباره بازگردد، شیمی درمانی یکی از گزینههاست.
پاسخدهی میکسوفیبروسارکوم به شیمیدرمانی متوسط است، اما در موارد خاص میتواند مفید باشد.
درمانهای جدید و آزمایشهای بالینی
درمانهای هدفمند و ایمونوتراپی در حال مطالعه هستند. این روشها بر مسیرهای اختصاصی رشد سرطان اثر میگذارند یا سیستم ایمنی را تحریک میکنند تا با سلولهای توموری مقابله کند.
0 Comments