انواع سارکوم‌ بافت نرم، با تنوع بالای سلولی و رفتار بالینی متفاوت، از جمله چالش‌های بزرگ در تشخیص و درمان سرطان‌ها هستند. در میان این گروه، سارکوم پلئومورفیک تمایز نیافته (UPS) به دلیل ماهیت تهاجمی، رشد سریع و دشواری در شناسایی سلولی، جایگاه ویژه‌ای دارد.

بیماران مبتلا به این بیماری اغلب با توده‌های بدون درد در اندام‌ها مراجعه می‌کنند. تشخیص اولیه می‌تواند پیچیده باشد، چرا که ویژگی‌های بافت‌شناسی آن مشابه سایر تومورهای بافت نرم است.

سارکوم پلئومورفیک تمایز نیافته چیست؟

سارکوم پلئومورفیک تمایز نیافته یا UPS، پیش‌تر با نام میوژنیک سارکوم بافت نرم شناخته می‌شد، نوعی تومور بدخیم بافت نرم است که سلول‌های آن هیچ تمایز مشخصی نسبت به بافت مبدا ندارند. این ویژگی تمایز نیافتگی، تشخیص را دشوار می‌کند و اغلب نیازمند بیوپسی و بررسی‌های میکروسکوپی دقیق است.

UPS می‌تواند در هر بخش از بدن رخ دهد، اما معمولاً در اندام‌های میانی شایع‌تر است.

سرعت رشد سارکوم بالا است و تومور تمایل به تهاجم به بافت‌های اطراف دارد، در حالی که متاستاز به سایر اندام‌ها ممکن است دیرتر اتفاق بیفتد.

علائم سارکوم پلئومورفیک تمایز نیافته

سارکوم پلئومورفیک اغلب با توده‌ای بدون درد و با رشد سریع در اندام‌ها یا تنه مشخص می‌شود. این توده ممکن است سفت یا نرم باشد و گاهی با لمس درد مختصری ایجاد کند. با پیشرفت بیماری، برخی بیماران تورم، محدودیت حرکت، یا ناراحتی موضعی را تجربه می‌کنند.

علائم سیستمیک مانند تب یا کاهش وزن نادر است اما در مراحل پیشرفته ممکن است ظاهر شود.

علائم آن می‌توانند شبیه سایر تومورهای بافت نرم باشند، بنابراین تشخیص زودهنگام و بررسی‌های تصویربرداری و بیوپسی اهمیت بالایی دارد.

علت بروز سارکوم پلئومورفیک تمایز نیافته

بنابر منابع معتبر علمی، علت دقیق بروز سارکوم پلئومورفیک تمایز نیافته هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما عوامل ژنتیکی و محیطی به احتمال زیاد در پدیدار آمدن آن نقش دارند.

جهش‌های ژنی و ناپایداری کروموزومی می‌توانند رشد سلول‌های غیرطبیعی و تمایز نیافته را تحریک کنند. قرار گرفتن در معرض رادیوتراپی قبلی یا برخی مواد شیمیایی نیز به عنوان عوامل خطر شناخته شده‌اند. مردان سن بالا کمی بیشتر از بقیه در معرض ابتلا به این سارکوم قرار دارند.

جهت درمان مولتیپل میلوما زیر نظر دکتر صادق صابری، با شماره‌های زیر تماس بگیرید:

مجتمع پزشکی صدر: ۰۲۱۷۹۱۸۴۰۰۰

مرکز تخصصی تهران ارتوپدی: ۰۲۱۹۱۳۰۴۵۰۴

خطرات و عوارض سارکوم پلئومورفیک تمایز نیافته

سارکوم پلئومورفیک به دلیل رشد سریع و تهاجمی، خطرات جدی برای بیماران ایجاد می‌کند. تهاجم به بافت‌های اطراف می‌تواند عملکرد اندام مبتلا را محدود کرده و درد یا تورم شدید ایجاد کند.

در مراحل پیشرفته، امکان متاستاز به ریه‌ها یا دیگر اندام‌ها وجود دارد که به شدت خطرناک است.

درمان‌های جراحی و پرتودرمانی نیز ممکن است عوارضی مانند کاهش حرکت، آسیب عصبی یا بازگشت بیماری به همراه داشته باشند.

تشخیص

تشخیص این تومور، به دلیل شباهت با سایر سارکوم‌های بافت نرم چالش‌برانگیز است.

اولین گام معمولاً معاینه فیزیکی و بررسی توده قابل لمس توسط پزشک متخصص است. سپس تصویربرداری پزشکی شامل ام آر آی برای تعیین اندازه، محل و عمق تومور و سی تی اسکن برای بررسی احتمال متاستاز انجام می‌شود.

تشخیص قطعی تنها با بیوپسی بافت امکان‌پذیر است. در این روش نمونه برداری از توده برای بررسی میکروسکوپی و رنگ‌آمیزی‌های اختصاصی انجام می‌شود.

علاوه بر آن، آزمایش‌های ژنتیکی و مولکولی به شناسایی جهش‌ها و الگوهای ژنتیکی کمک می‌کنند و می‌توانند مسیر درمان هدفمند را مشخص کنند.

روش‌ درمان سارکوم پلئومورفیک تمایز نیافته

درمان UPS به دلیل ماهیت تهاجمی و تنوع بالینی آن، نیازمند رویکرد چندجانبه و شخصی‌سازی شده است. در ادامه هر کدام از این روش‌ها را بررسی می‌کنیم.

جراحی

جراحی اولین و اصلی‌ترین روش درمان به شمار می‌رود و هدف آن حذف کامل تومور با حفظ عملکرد اندام است. بسته به اندازه و محل تومور، گاهی نیاز به پیوند بافت یا بازسازی پس از جراحی وجود دارد.

پرتو درمانی

پرتو درمانی اغلب به‌عنوان درمان کمکی قبل یا بعد از جراحی استفاده می‌شود تا ریسک بازگشت کاهش یابد. در مواردی که جراحی امکان‌پذیر نیست یا تومور به بافت‌های حیاتی نزدیک است، پرتو درمانی می‌تواند به کنترل رشد تومور کمک کند.

شیمی درمانی

شیمی‌ درمانی نیز در برخی بیماران، به ویژه در موارد متاستاز یا تومورهای بزرگ و غیرقابل جراحی، به کار می‌رود.

درمان‌های هدفمند

با پیشرفت تحقیقات، درمان‌های هدفمند و ایمونوتراپی نیز در مراحل آزمایشی و بالینی امیدبخش هستند، به‌ویژه زمانی که اطلاعات ژنتیکی تومور و جهش‌های خاص برای هدایت درمان در دسترس باشد.

در نهایت، پیگیری منظم و غربالگری پس از درمان برای تشخیص بازگشت بیماری اهمیت حیاتی دارد و ترکیب این روش‌ها باعث بهبود بقا و کیفیت زندگی بیماران می‌شود.