درد جلوی زانو معمولاً هنگام فعالیتهایی مانند ورزش، بالا رفتن از پله یا بلند شدن از صندلی شدت پیدا میکند. یکی از دلایل این درد، تاندونیت زانو یا تاندون کشکک است. این مشکل بیشتر در اثر وارد شدن فشار تکراری به تاندونهای اطراف زانو ایجاد میشود. تاندون کشکک از قسمت پایینی کشکک تا استخوان درشتنی امتداد دارد و همراه با عضلات جلوی ران به صاف کردن زانو کمک میکند. به همین دلیل هنگام راه رفتن، دویدن، پریدن و بالا رفتن از پله فشار قابلتوجهی را تحمل میکند.
تاندونیت زانو چیست؟
وقتی فشارهای تکراری از ظرفیت سازگاری تاندونهای اطراف مفصل زانو بیشتر شوند، ممکن است تاندون دچار التهاب و درد شود که به آن تاندونیت زانو گفته میشود.
به دلیل آن که در بیشتر مواقع، تاندونهای کشکک زانو دچار التهاب میشوند، اصطلاح تاندونیت کشکک زانو نیز برای این مشکل استفاده میشود.
اگر این عارضه بهصورت مزمن ادامه پیدا کند، تاندینوپاتی کشکک زانو ممکن است رخ بدهد. در این شرایط، تغییرات ساختاری و فرسایشی تاندون معمولاً اهمیت بیشتری از التهاب ساده دارند.
تاندونیت در ورزشکارانی که زیاد میپرند، شایعتر است. اما برای ابتلا به آن لازم نیست حتماً ورزشکار حرفهای باشید. افزایش ناگهانی حجم تمرین یا وارد کردن فشار بیشتر از توان تاندون نیز میتواند زمینه بروز این مشکل را فراهم کند.
علائم تاندونیت زانو
درد معمولاً در جلوی زانو و درست زیر کشکک احساس میشود. در مراحل ابتدایی ممکن است فقط هنگام شروع ورزش، پرش یا بعد از یک تمرین سنگین درد داشته باشید. اما اگر فشار روی تاندون ادامه پیدا کند، درد میتواند هنگام دویدن، اسکات، بالا رفتن از پله یا بلند شدن از صندلی نیز ایجاد شود.
حساسیت به لمس، خشکی و گاهی تورم از دیگر علائم احتمالی هستند.
بعضی افراد پس از نشستن طولانی یا هنگام شروع حرکت احساس خشکی بیشتری دارند.
این علائم ممکن است با برخی مشکلات دیگر از جمله التهاب مفصل زانو اشتباه شوند. بنابراین فقط بر اساس محل درد نمیتوان علت را مشخص کرد.
اگر درد شدید است، پس از یک آسیب جدی شروع شده، زانو بسیار متورم یا قرمز شده یا نمیتوانید وزن خود را روی پا قرار دهید، ارزیابی پزشکی را به تعویق نیندازید.
علت بروز تاندونیت زانو
مهمترین علت بروز تاندونیت زانو، فشار مکرر و بیشتر از ظرفیت تحمل تاندون است.
پرشهای مکرر، دویدن، تمرینهای سنگین پا یا افزایش ناگهانی شدت و مدت ورزش میتوانند بار واردشده به تاندون را افزایش دهند. اگر فرصت کافی برای بازیابی وجود نداشته باشد، آسیبهای بسیار کوچک تاندون فرصت ترمیم مناسب پیدا نمیکنند.
افزایش سریع مسافت یا سرعت دویدن، تمرین زیاد روی سطوح سخت، اسکاتهای سنگین و ورزشهایی مانند بسکتبال و والیبال از عوامل این مشکل هستند.
آمادگی جسمانی پایین، اضافه وزن و برخی مشکلات عملکردی عضلات پا نیز ممکن است بار تاندون را بیشتر کنند.
بیشتر بخوانید: تاندیوپاتی
راههای پیشگیری از تاندونیت زانو
مهمترین اصل، افزایش تدریجی فشار تمرین است. اگر پس از مدتی بیتحرکی دوباره ورزش را شروع میکنید، حجم و شدت تمرین را ناگهان بالا نبرید.
تنوع در فعالیتهای ورزشی و اختصاص زمان کافی برای بازیابی نیز فشار تکراری بر تاندون را کاهش میدهد.
تقویت عضلات ران، ساق، لگن و باسن کمک میکند نیروهای واردشده هنگام حرکت بهتر کنترل شوند.
همچنین اگر حین ورزش درد دارید، تلاش نکنید با وجود درد همان شدت فعالیت را ادامه دهید. فعالیت را موقتاً کاهش دهید و پس از بهتر شدن علائم، بازگشت به ورزش را مرحلهبهمرحله انجام دهید.
حفظ وزن مناسب نیز میتواند فشار اضافی روی زانو و تاندون کشکک را کاهش دهد.
تشخیص تاندونیت زانو
پزشک ابتدا درباره محل و زمان شروع درد، نوع فعالیت ورزشی و تغییرات اخیر در برنامه تمرین پرسش میکند. سپس بخشهای مختلف زانو را لمس میکند تا محل حساسیت و درد مشخص شود. در تاندونیت کشکک، درد معمولاً درست زیر کشکک متمرکز است.
در بسیاری از موارد، شرح حال و معاینه برای تشخیص اولیه کافی هستند. اگر پزشک بخواهد مشکلات دیگر را رد کند یا وضعیت تاندون را دقیقتر بررسی کند، ممکن است رادیوگرافی، سونوگرافی یا ام آر آی درخواست کند.
رادیوگرافی بیشتر برای بررسی علل استخوانی درد کاربرد دارد. سونوگرافی و ام آر آی هم میتوانند ساختار تاندون را بهتر نشان دهند.
روشهای درمان تاندونیت زانو
هدف اصلی درمان این است که درد کاهش پیدا کند و تاندون بهتدریج توان تحمل فشارهای روزمره و ورزشی را دوباره به دست آورد. برای بیشتر افراد، درمان بدون جراحی آغاز میشود.
کاهش فشار و کنترل درد
در شروع درمان معمولاً باید فعالیتهایی را که درد را تشدید میکنند کاهش دهید؛ اما استراحت کامل و طولانی همیشه راه مناسبی نیست. میتوانید با نظر پزشک یا فیزیوتراپیست فعالیتهایی با فشار کمتر را انجام دهید. قرار دادن یخ روی ناحیه دردناک نیز ممکن است به کنترل علائم کمک کند.
داروهای تجویزی پزشک مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن میتوانند در برخی افراد برای مدت کوتاه درد را کاهش دهند، اما برای همه مناسب نیستند. اگر بیماری زمینهای دارید یا داروی دیگری مصرف میکنید، بدون بررسی شرایط خود مصرف طولانیمدت آنها را شروع نکنید.
فیزیوتراپی و تمرینات تقویتی
بخش مهم درمان، افزایش تدریجی قدرت تاندون و عضلات اطراف زانو است. تمرینهای تقویتی باید از سطحی شروع شوند که تاندون بتواند آن را تحمل کند و سپس بهتدریج دشوارتر شوند.
تقویت عضلات چهارسر ران، ساق و عضلات لگن و باسن میتواند در کنترل بهتر فشار واردشده بر تاندون موثر باشد.
در برنامههای توانبخشی از تمرینهای ایزومتریک، تمرینات مقاومتی آهسته و در مراحل مناسب از تمرینهای مخصوص بازگشت به دویدن و پرش استفاده میشود.
ممکن است روند بهبودی چند ماه طول بکشد؛ بنابراین افزایش سریع تمرین میتواند روند درمان را عقب بیندازد.
درمانهای پیشرفته و جراحی
اگر درمانهای اولیه و فیزیوتراپی کافی نباشند، پزشک میتواند گزینههای دیگری را بررسی کند.
PRP و برخی اقدامات کمتهاجمی برای برداشتن بافت آسیبدیده از این جمله هستند.
تزریق کورتون در اطراف تاندون با احتیاط زیادی انجام میشود، زیرا میتواند تاندون را ضعیف و خطر پارگی را بیشتر کند.
جراحی و تعویض مفصل زانو نیز بهندرت لازم میشود و معمولاً زمانی مطرح است که درمانهای غیرجراحی نتیجه کافی نداده باشند.
0 Comments